Yedi
Dünya

Paslanmış çeliğin rüya görmeye başladığı yer.

Bu seti çalarken bir sistemi yöneten kişiden çok, sistemin içinde ortaya çıkan bir yaşam formu gibi hissettim.

Yedi enstrüman, yedi dünyaya dönüştü. Birbirinden düzgün çizgilerle ayrılmış kalmadılar; birbirlerinin biçimini değiştirdiler, ritim alışverişinde bulundular, aynı mekânı paylaştılar ve temas ettikçe başka anlamlar kazandılar. Ben de aralarında başka bir enstrümandım: yalnızca çaldıklarımla değil, bir düşüncenin hızıyla, nefesimin biçimiyle ve performans içinde yaptığım her fiziksel hareketle.

Endüstriyel karakter yalnızca distortion seslerinden gelmiyor. Basınçta, tekrarda, sürtünmede ve metalin mimariye dönüşmesi hissinde de bulunuyor. Fakat set aynı zamanda yumuşak, rüyasal çalımlar içeriyor. Bu sesler sert dünyadan kaçış değil; onun karşı kuvveti. Paslanmış çeliğin üzerinde ilerleyen ve bir anlığına ağırlığı askıya alan bir bulut gibiler.

“Bazen demir ve çelik topraktan yükseliyor; ben ise rüyamda gezindiğim bir bulutla üzerlerinden geçip gidiyorum.”

Bazı anlarda rüya ile fiziksel gerçeklik karşıt olmaktan çıkıyor. Bulut ve paslanmış metal birlikte hareket etmeye başlıyor. Çaldığım enstrümanların ritmik tutarlılığı bu karşıtlığa ortak bir yürüyüş veriyor; böylece set sertleşirken ya da kırılganlaşırken içinde oluşan yaşam formunu kaybetmiyor.

Teknik olarak performans 125 BPM’e kilitli ve büyük ölçüde Re merkezli minör/modal bir alanda ilerliyor; kapanış hareketi La minöre doğru çekiliyor. 14:38 ve 31:58 çevresindeki iki büyük açılma, organizmanın kendini yeniden kurmadan önce nefes almasını sağlıyor. Sonuç, arka arkaya dizilmiş parçalardan çok birden fazla dünyada yaşamayı öğrenen kesintisiz tek bir beden gibi hissediliyor.